ته به ته

2011-06-30T19:42:00.002+04:30

می خواهم
تا آخر دنیا
با تو باشم
.
می خواهم
دوباره
با واژه های ساده و کودکانه
عشق بازی کنیم
.
می خواهم
یادم برود
که ما هم درگیر آدم هایی شده ایم
که می خواهند چیزهایی را که می بینند، باور کنند
.
می خواهم
بخواهمت،
بی آن که بگویم
و بی آن که بگویی
مثل گذشته ، سهم آغوش هم باشیم
.
.
امروز را از یاد می برم
و به یادم ، یاد می دهم که یادش بماند
این توی امروز را که دیروزمان را به یادمان آورد :
- " فراموش کرده ای
که یاد
بین ما
این گونه نبود . . . (با همان سه نقطه ی همیشگی)"
- من، هیچ چیز را از یاد نبرده ام . . .

هوراااااااا

2011-05-30T20:25:00.002+04:30

این روزها
احساس می کنم
هم سر بودن
مادر بودن
خواهر بودن
و دختر بودن...
طاقت فرسا ترین نسبت ها است...
.
ای کاش
طفل بازیگوش خانواده ام بودم
با اشتباهاتی مدام و پی در پی
که هر بار، هر کدام
کودکی ام را به یاد والدین ام می انداخت
.
ای کاش قلب ضعیف و پاپتی ام
در پشت این حصار آهنی که برای خودم
ذره ذره چیدم و درستش کردم
طفلکی باقی نمی ماند
تا هر بار سهم من، از نبودن ام را به یادم بیندازد
سهم من از کودکی که همیشه می خواست بزرگ باقی بماند
و یادش ندادند که بچه گی،
سهم او از زمانی است که تند و سراسیمه
فقط سپری اش می کرد
تا بزرگ باقی بماند
تا بزرگ، باقی بماند....
.
.
هیچ مدال افتخاری در کار نیست!!!
.
به افتخار بزرگی اش، کودکانه کف بزنید

2011-05-15T13:31:00.004+04:30

دوست دارم
آدم کوچکی باشم،
که عشق بزرگش را دارد
نه آدم بزرگی که
هیچ عشقی ندارد

2011-01-30T19:54:00.001+03:30

...Let It Be

2010-12-20T10:37:00.001+03:30

MY world & My photos

2010-12-18T17:17:00.000+03:30

Jumping- Salan sar / By Rokhsareh Khalilzadeh

شعر

2010-12-18T17:15:00.001+03:30

دریایی از

نا امیدی

نارضایتی

و سردرگمی

برای نوشتن

چند شعر خوب

لازم است

اما نوشتن

و یا حتا

خواندن شان

برای همه کس نیست

"چارلز بوکفسکی"

2010-12-01T12:20:00.002+03:30

می گذارم

که بگذراندم زمان،

همراه با لحظه های تیک تیکی که

به امید تیک تاک شدن،

این دایره ی پیر را دور می زنند

من هم، این روز ها،

- تیکی -

هستم

که دایره وار،

به دنبال - تاک - خود

می گردم

تا

بپیچد در من

برقصاندم

تا بلندای آبی آشنا................

2010-11-01T21:36:00.001+03:30

The Other Photos

2010-11-01T21:28:00.002+03:30

I'm coming to this world / By Rokhsareh Khalilzadeh

ماه رخ

2010-08-31T19:30:00.002+04:30

عمه ام به من می گوید

تو در سنی هستی که باید شاد باشی

باد لابه لای موهایت بلغزد

برگ درخت ها روی تنت رقص کنند

بخندی و بخندی و بخندی و

سوسوی آفتاب گونه هایت را نوازش کند

عمه ام به من می گوید

تو خیلی جوانی

تو هنوز خیلی جوانی

تو برای این زندگی پیری که این گونه از آن حرف می زنی ،

گل برگ های شادابی هستی که پژمرده ات می کند

من گریه می کنم و اشک هایم را با هق هق برایش تعریف می کنم

می بارم و آرام تر می شوم

..............................................................

و بعد فکر می کنم

گاهی چه خوب است آشنایان غریبه ی هم خون دوباره آشنا می گردند

و مادرانه دوستت می شوند

و تو کودکانه باورشان می کنی،

عمه ام را از دور می بوسم

علت و معلول

2010-08-28T18:59:00.003+04:30

خوب ترین آدم ها بیش تر به دست خودشان می میرند
فقط برای این که از بقیه فرار کنند
و آن ها که باقی می مانند
هیچ وقت درست درک نمی کنند
که چرا کسی
باید از دست آن ها فرار کند
.
.
"چارلز بوکفسکی"

2010-08-09T20:38:00.003+04:30

آری،

"ماندن جایز نیست"

لیک ، کره ی زمین گرد است

اگر چه با آسمانی به وسعت رفتن و رفتن و رفتن و .......

و همیشه رفتنی ها بازمی گردند

پس من همین جا می مانم،

بی نیاز از رفتن

در انتظار کسی که بیاید

و رویاهایم را برایم تعریف کند

می دانم

رفتنی ها باز می گردند

من هیچ کجا ، به دنبال هیچ کس نخواهم رفت

گرد که می شوم

مثل همیشه

عاقبت

دست هایم

پاهایم را لمس می کنند

و در آغوش کوچکم

وسعت دنیا

تمام می شود

2010-07-14T19:00:00.002+04:30

در باورم نمی گنجند
این آدم ها

که بی خویشتن
چنگ به فراموشی زده
و به دور از رقص طبیعت
پر ادعا ،
دندان در گوشت تن ات فرو برده اند
و باز با دهانی بزرگ
به تو
لب خند می زنند.
.
.
کدام یک را باور کنم ،
دردم را ،
یا منحنی خوشحال و بی رمقی را
که با احترام ، شکل ثابتی از دهان شان شده ؟!!
.
.
گریزی نیست ،
با دردم
می خندم

2010-06-22T19:48:00.004+04:30

-وقت هایی هست که می روم

آن قدر دووووووووووووووووووووووووور،

که گویی از زاویه ی ته یک مخروط سرگشاده

به هستی ام نگاه می کنم!

هم چنان که به قهقرا می روم......

بعد دستی انگار گلویم را می چسبد و مرا

دوباره به سطح زیرین این مخروط پیوند می دهد،

به یادم می آورد به دم و بازدم هایی ادامه دهم

که سرنوشت شان با من رقم خورده اند

و این حادثه بارها به تکرار خودش اسیرم کرده

و من هر بار عمیق تر به ظرف لبریز و اشباع شده ای که

تمام من است ، می نگرم

که سر و ته ام یکی می شود

- من، باز هستم،

کار آزموده تر و زمخت تر،

دم هایم را فرو می دهم

و بازدم هایم را

با غریزه ای پنهان،

به زندگی پرتاب می کنم

2010-06-19T16:16:00.000+04:30

The Sailor / By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-06-19T16:14:00.000+04:30

Sun set / By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-06-19T16:00:00.000+04:30

The morning meeting / By Rokhsareh Khalilzadeh

گاهی به نظر جوات های بی ادعای حاشیه، بهتر تو را می فهمند.....

2010-05-31T17:23:00.003+04:30

" اگه عاشقت نبودم، پا نمی داد این ترانه
بی خیال بی قراری، زنده باد این عاشقانه"
.
.
.

: از رادیوی ماشین آقای راننده داشت پخش می شد، منم سریع ، تو هوا، زدمش!!!

2010-05-25T19:58:00.001+04:30

Aq evlar Village- Talesh / By Rokhsareh Khaililzadeh

2010-05-25T19:49:00.003+04:30

دوباره
به پیشه ی مقدس سیگار کشیدن،
روی آورده شده اند ند مرا....
گویی این روزها، بل از این دپرسشیونالیسم نوستالژیکسیون، خوب مان کند،
با انگشت وسطی بالا آمده در پیش رو!!!

می خواهم با کسی بروم که دوستش می دارم

2010-05-02T12:36:00.003+04:30

By Rokhsareh Khalilzadeh

.
می خواهم با کسی رهسپار شوم که دوستش می دارم

نمی خواهم بهای این همراهی را با حساب و کتاب بسنجم

یا در اندیشه ی خوب و بدش باشم.

نمی خواهم بدانم دوستم می دارد یا نه.

می خواهم بروم با آن که دوستش می دارم..........

"برتولت برشت"

2010-05-01T16:22:00.000+04:30

The Other Photos Of Kooh Bon Mountain

2010-04-27T17:39:00.006+04:30

چند روز پیش، داخل یه تاکسی توی خیابون نشسته بودم که موتور شبیه به آرزوهای بچه گی مو دیدم ،
با تک سواری که هیچ شباهتی به من و امروزم نداشت.
پسر جوان ظریف و لاغر اندامی با ریش سیاه نیمه بزی و عینک! که نسبتن شایستگی سوار شدن روی موتور شبیه به آرزوهای من رو داشت.
از پشت شیشه به دقت می پاییدمش، کنار ما در حال حرکت بود و هر بار که
سبقت می گرفت، سر من به سمت جلو کشیده می شد و وقتی که عقب می موند
سر من هم با اون به عقب می رفت.
به یادم اومد که همیشه دلم می خواست یه موتور این شکلی، اما با تجهیزات بیشتر و بزرگ تر داشتم که یه سقف
مثل همین رو روش داشت (با کمی دست کاری تو تکنولوژی) کمی مدرن تر بود و تا نزدیک پدال ها رو هم می پوشوند تا من از سرما و بارون و .... در امان می موندم.
شاید یک ماشین شاسی بلند خفن هم می تونست قسمت عمده ای ازاین مشکلات رو حل کنه (خوبه که تو آرزوهات فکر برآورد مالی رو نکنی!!) ، اما از همون کوچیکی لذت سختی کشیدن و آرامش همراه با خشانت رو دوست داشتم.
بعد از بچه کوچیکای قد و نیم قد فامیل، خوشگلا و تپلا و باحالاشو جمع می کردم. یادمه هلناز و هدیه و مهران، اول صف بودن! موتور واسه اونا یه جای مخصوص داشت، آخه فنچ بودن طفلکی ها.
بعد می زدیم به دل دشت و بیابون و جنگل و روز و شب نوردی!
عاشق خطرهای توی راه بودم و مغرور به این که بچه ها همشون پشتشون به من گرمه و من چون یک اسپایدروومَن یا اِلاستیک گیرل ازشون حمایت می کردم و بهشون دل داری می دادم که نترسین نترسین، ما همه .... نترسین من باهاتون هستم...
WOW... این رویا تمام مدت جزو رویاهای خواستنی ام محسوب می شد و خوب یادمه که این رویای خوشگلم رو
هر جایی هم خرجش نمی کردم! از ترس این که یه هو ، یه روز کم رنگ و بی معنی شه (اون وقت ها هم بلد بودم حسامو کنترل کنم و
چه قدر گاهی از این کار متنفر می شم!!!)
.
.
هر وقت مامان دعوام می کرد یا بازی کردن با بچه های هم سن و سالم به هم حال نمی داد... رویا یا یک موتور خوشگل سقف شیشه ای توانتظارم بود....
یه گوشه دراز می کشیدم، چشمامو می بستم تا همه فکر کنن خوابم و تو تجسماتم نویز نندازن و بعد می رفتم تو عمقش.........گاز می دادم
با موتور، اغلب هم هوا تاریک بود و من، اسپایدر وومن، چون یک حامی نترس، با کلاه کاسکت ، بچه ها رو به سمت بزرگ ترین شهربازی رویاها هدایت می کردم و عاشقانه به ترس های توی راه و دنبال کردن آدم بدا پشت سرمون و خطرات توی تاریکی و لذت فرار از این وحشت و دل خوش بودن اون بچه ها به من، تو افکارم غرق می شدم و حالا گاز نده و کی گاز بده...
و بعدش تا حدی که سیر می شدم، آروم آروم چشمامو باز می کردم، با یه خمیازه ی الکی بعدِ خواب به مستراح می رفتم
و توی آینه لب خند موذیانه ای به خودم می زدم و موتورم رو گوشه ی ذهنم پارک می کردم و به زندگی واقعی ام و هم بازی های جنجال و خانواده بر می گشتم.
.
چون
مجزبور بودم
می فهمی، مجزبور بودم
.
آخه فرداهاش ، فرداهای این زندگی هنوز نیومده و هیچ کجایش نامعلوم ،امتحان ریاضی، علوم، فارسی، املا و و و و و ...........داشتم

***

یاد گرفتم رویاهامو کنترل کنم، مثل زندگی واقعی، تا خطری که پیش روست
از لذت اتفاق بیش تر نشه و کاشکی اون قدر نترس می موندم که دردهای کوچیکی
که بهشون بهای بیش از حد دادم، لذت های بزرگ مو قورت نمی دادن و دل واپس
این نبودم که رویا بسه به زندگی واقعی برگرد.....نه ، این جا، خبری نیست
.
حالا بیست و هفت سالمه و باز عاشق دراز کشیدن یه گوشه ام تا با رویاهام خلوتی
به هم بزنم، واسه دور شدن از این جا و شاید نزدیک شدن به اون جا!
دور شدن از این جایی که حس لامسه ام هم
یه جاهایی
زمختی اش رو تایید کرده!!!

2010-04-21T19:39:00.000+04:30

Kooh Bon Mountain / By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-04-21T19:12:00.001+04:30

Kooh Bon Mountain /By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-04-21T18:59:00.002+04:30

Kooh Bon Mountain / By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-04-12T17:30:00.002+04:30

در گیر این واژه با زی ها.....................

اسم را فراموش کن

رسم را محو کن

- دل نبند -

قالب های ما نقش عوض می کنند!

رنگ مشترک مان که لبریز شود،

خالی از کلمه پرواز خواهیم کرد

بی جنسیت،

بی قالب،

بی تعلق

" زمستان هشتاد و هشت "

عاشق خنده هاتم......... : )

2010-04-10T18:20:00.004+04:30

Dear Orod (Orod Jan!)/ By Rokhsareh Khalilzadeh

با من به جورجیا بیا

2010-04-10T17:46:00.005+04:30

ببیبن این شهر را و بنگر: قدیمی است

به یاد آور زمانی چه دوست داشتنی بود!

حالا از ته دل به آن نگاه نکن، بلکه سرد نگاهش کن

و بگو قدیمی است

با من به جورجیا بیا

آن جا شهری نو برپا می کنیم، خیلی زود

و اگر این شهر هم سنگ لاخ بود

دیگر آن جا نمی مانیم

به این زن نگاه کن و بنگر: زن سردی است

به یاد آور، زمانی چه دل فریب بود!

حالا از ته دل به او نگاه نکن، بلکه سرد نگاهش کن و

بگو پیر است

با من به جورجیا بیا

آن جا دنبال زنان تازه تر می گردیم

و وقتی این زن ها پیر شدند

دیگر در آن شهر نمی مانیم

به اندیشه هایت نگاه کن و بنگر: آن ها فرسوده اند

به یاد آور زمانی چه تازه بودند!

حالا هم از ته دل به آن ها فکر نکن، نگاه نکن، بلکه

سرد بنگرشان

و بگو فرسوده اند

با من به جورجیا بیا

آن جا خواهی دید چه ایده های تازه ای هست

و وقتی دوباره ایده هایت کهنه به نظر رسیدند

دیگر در آن شهر نمی مانیم

"برتولت برشت"

2010-03-28T20:41:00.003+04:30

از لحظه های با تو بودنم، بسیار نوشته ام

و ناباورانه می نگرم

که کاغذهای سفید، هنوز گنجایش

پر شدن از هم لحظه شدن ها مان را دارند

و هر بار که دل تنگ آغوشت می شوم

چه قدر، بی حوصله گی ها، رخوت ها، بی زندگی ها، بی معنی ها، هیچ چیزها و .......

برایم کم رنگ می شوند

و فقط بی تابی است

که اسیرم می کند

در تخت خواب،

پاهایم را در شکمم مچاله می کنم

و سعی می کنم فردا را با دهانی باز،

نفس بکشم

2010-03-28T20:38:00.002+04:30

گاهی وقت ها

که هیچ، حوصله ی هیچ چیز را نداری،

نزدیکی پریود ماهیانه ات را بهانه می کنی

و بعد که این دوره هم تمام می شود

می مانی که برای پریود مغزی روزگارانه ات

دیگر چه نوع بهانه ای را بی حوصله کنی!!!

...به یاد آن روزها و رصدهای شبانه

2010-03-25T19:12:00.006+04:30

Around Biorzin Village-Loshan / By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-03-25T19:04:00.003+04:30

Canis Major Constellation / By Rokhsareh Khalilzadeh

خواستم و آمدی، همان قدر که خواستی و آمدم

2010-03-13T12:19:00.008+03:30

نمی دانم چه طور می شود

در حالی که پست قبلی را به تازگی این جا گذاشته ام

و چند روزی هم هست که زیر لب، برای خودم تکرار می کنم:

" دلم یک دوست دختر خوب و صمیمی می خواد

بی غل....و ....غش

یه دوست پایه

یه دوست از جنس خوم"

واقعن چه طور می شودکه سر از یک گروه کوه نوردی بالای کوه در می آورم،

با مهمانی که در همان آن مرا می برد

به دوازده، سیزده سال پیش.................

به مدرسه ی عفت!!!

درخت های گوجه سبز پشت حیاط مدرسه

رودخانه ی بزرگ و طولانی شهرک مان

جنگل کاج های پشت حصارهای سیمانی

دسته های چندتایی گل های عروس جدول خیابان برای روز معلم ها

پل چوبی بازارچه...

دوستی که بیش تر نگاه بود برایم تا صحبت

دوستی که زمزمه های آوازش، در کلاس های بی خیال مدرسه هنوز یادم هست

و بیش تر تماشا کرده بودیم یک دیگر را

بی ادعا ، بی انتظار

سر زده در میان آرزوهای کوچک دست نیافتنی ام پیدایش می شود

و هم لحظه،

در میان این سیل جمعیت سرازیر از کوه

دور از همه ی صداها و هم همه ها، آن چنان هم را پیدا کرده ایم

که تلافی نگاه های دور دورمان را،

به صحبت های نرم نرمک، به پرواز می کشانیم

تصویری که از جنس این دخترکان شهر نشین نیست

و صادقانه به هم می گوییم:

" تو، این جا چه می کنی، برای من؟!"

در انتظارت بودم، اما نمی شناختمت

و به سادگی آرزوی کوچک زیر لب مان

که گمان می کردیم تا همیشه به دور از دست هامان تاب می خورد

آن چنان دربرابر هجوم این همه صدای درهم و برهم،

کر گند گوش هامان را،

که برای لحظاتی هم شده

از ته دل کوچک چهارده سالگی مان

در پشت کلماتی که گمان می کنیم این روزها بزرگ مان کرده اند

ببینیم و بحندیم و برقصیم....

(خوش دارمت دوست، حتی بی دیداری دیگر)

2010-03-11T19:02:00.005+03:30

http://www.ipernity.com/doc/95161

2010-03-11T18:52:00.003+03:30

بیشترش همین بود،

راحتم کرد از نوشتن:

" این روزها

این طوری ام

با هر که دوست می شوم،

گویی آن قدر دوست بوده ایم

که دیگر وقت خیانت است"

نصرت رحمانی

(با پوزش از نصرت، اگه یه کم، یه جاهایی بالا و پایین شده، به یادم اومد، همون لحظه نوشتم)

2010-02-18T18:03:00.004+03:30

چه حس صمیمی و امیدوارکننده ای دارد

خواندن کلماتی که از فرط نا امیدی کنار هم چیده می شوند

تا روح خسته ی نویسنده ای را

در یک یا چند خط و جمله، روی کاغذ بغلتانند......

می گویم با خودم:می شناسمش

شک ام با امید همراه می شود که

ه ه ا
تو از دهان پرتاب کن،

با لباسی تنگ به دور تنت

هست هنوز کسی که

هیچ چیز را به تخم چپش هم حساب نمی آورد..

با اشتیاق، نا امیدی ات را می خوانم

و آرام، سرم را روی بالشم می گذارم

و خوابی عمیق

که دنیای خواستنی ام را به من بازگرداند

که در آن هر چه که هست، از حماقت تا................جسارت، واقعی است

پیرمردی که روی چهارپایه ای با فاصله ی نیم متر از زمین،

معلق در هوا،

کفش هایم را واکس می زند

و بی امید و خالی نگاهم می کند،

در فاصله ی خلا چشم ها مان

چه قدر واقعیت نگاهش را دوست دارم...

خواب آلوده،

نا خود آگاه

لباس تنگم را

در رخت خواب از تنم بیرون می آورم

2010-02-17T18:55:00.002+03:30

By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-02-10T15:03:00.004+03:30

The Other Photos Of Maranjab Desert

2010-02-09T20:14:00.001+03:30

The Maranjab Desert/By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-02-09T20:08:00.001+03:30

The Maranjab Desert/By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-02-09T20:04:00.001+03:30

The Maranjab Desert/By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-02-09T19:58:00.003+03:30

The Maranjab Desert/By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-01-26T20:42:00.004+03:30

ببين،

تو را مي بوسم

در لحظه،

داغ داغ مي شوم

آن چنان كه...............

خاطره ي گرمايش اكنون

به سر انگشتان ام هم نمي رسد

و هر وقت كه دچار

وصف آن لحظه ها مي شوم،

ذهنم،

به جايي پرتاب مي شود

كه تكرار،

آرزوست...

تا من در سردرگمي

توصيف آتشين شان،

دست و پا نزنم

به گمانم

دلم

برايت

تنگ مي شود

...خودم را از دست نمی دهم

2010-01-12T19:05:00.003+03:30

چون دوستت می دارم

دلیل بر این نمی شود که

افکارم را منطبق بر افکارت قرار دهم

تا با تو هم مسیر شوم،

به جهنم که از صادقانه ترین واقعیت های من

دل ات سخت می گیرد...

کاش می توانستم

با تو

صادقانه تر از این ها رفتار کنم

بی هیچ چهارچوبی که دیگران برای مان تعیین اش کرده اند

بی آن که لحظه ای از این اندیشه پریشان شوم

که شاید دوستم نداشته باشی

به جهنم که دل ام،

سخت می گیرد...

تو یک رنگ باش و

من نیز،

شاید که هم رنگ شویم،

زمان را چه دیدی!

"پاییز88"

...!? / By Rokhsareh Khalilzadeh

2010-01-03T20:02:00.004+03:30

A different face/ By Rokhsareh Khalilzadeh

2009-12-31T20:33:00.001+03:30

2009-12-31T20:27:00.002+03:30

/خطر می کنند

خاطره ها/

به گاهی که

در کش و قوس افکارت

وسوسه مرور را،

در تو برمی انگیزند

خندان

گریانت،

توفیری نمی کند...

ته که می کشی،

آن بی واژه ی غریب

که سنگین و نرم

از حنجره ات پرتاب می شود

-بی اشک

بی لب خند-

آه است،

تنها

آه!

2009-12-29T18:03:00.004+03:30

http://www.ipernity.com/doc/95161

The Lover & The Beloved/By Rokhsareh khalilzadeh

2009-12-29T17:18:00.003+03:30

گاهی که، سوزن ذهنت، روی صفحه ی لمس تن اش گیر می کند...

2009-12-29T17:12:00.001+03:30

همیشه
همین طور بوده است،
بیش تر از آن که
اتفاقی بین مان افتاده باشد،
به هم فکر می کنیم
.
.
چه بی اعتنا،
می گذرد
زمان
.
.
برای هشتمین بار هم نواخت
و تو
هنوز
از مرز سرانگشتان اش
فراتر نرفته ای

2009-12-13T18:16:00.003+03:30

اين روزها،

حتا به طور نسبي هم نمي دانم

از تو پرم

يا خالي

اين ضعف من است

در هر صورت،

تو

مطلقي،

چه از پر

چه از خالي

عرياني

2009-12-05T13:40:00.002+03:30

عرياني زيور

هميشگي

پريان است

كه تن ات را

در انحناي

سخت موج

برمي انگيزند.

مدام لباس

عوض مي كني

آرايش

موهايت را

تغيير مي دهي،

پشت اين همه

شكاف اما

زندگي ات

دست نخورده

مي ماند.

"راينر ماريا ريلكه"

2009-11-30T19:54:00.003+03:30

در کل، انسان،

عادت می کند.

هم به داشته هایش،

هم به نداشته هایش

و چه تلخ تر است،

آن روزگاری که

صبورانه،

به عادت نداشته هایمان،

قانع شده ایم

خاموش و بی صدا_______________

رسيتال آواز

2009-10-24T17:49:00.001+03:30

اين روزها

تو را مي نويسم

بعد، از حنجره ام

نرم مي خوانمت

نت به نتت را...

2009-10-19T18:02:00.001+03:30

ای کاش مادرم می فهمید چه می گویم!!!
می دانم انتظار زیادی است،
به طول بیست و هفت سال زندگی......

همزیستی مسالمت آمیز

2009-10-15T14:22:00.002+03:30

تمام زندگی یک سوءتفاهم خیلی بزرگه

که وقتی آدما ساکت می شن

یا خفه می شن

یا از دست هم می رن

یا به گا می رن

یا به درک واصل می شن

یا می میرن

تازه کم کم،

شروع می کنه به برطرف شدن..........

2009-10-15T14:19:00.003+03:30

وقت آن است

ناخن هایم را کوتاه کنم

تا به اشاره شهوت انگیزشان،

پنچه هایی را که برایم ناآشناست

به سوز زخمی از یک هم آغوشی

تلخ و ماندنی
بر تنم فرا نخوانده اند

2009-10-10T19:39:00.002+03:30

تمام راه را نفس نفس زنان دوید
از چهره ام نگاهی لبریز از تردید،
آرام آرام بر دو دستم لغزید و سرانگشتانم:
-بزرگترین آرزوت چیه؟
-آ-ر-ز-و برای من؟!..............اون برای بچه هاست
.
هر دو چشمش به روی من بود
و برق نگاهش را دیدم
که بر غربت من آرزو کرد که روزی آرزوی بزرگی داشته باشم.
.
مست کودکی چشمانش،
هیچ نگفتم:
من هر دو دستم
از تو سرشار است و
می لرزند و می لغزی و می ترسم...

2009-10-10T19:18:00.001+03:30

می شکند
قطره قطره
از پشت شیشه عینکم
پایین می چکد، روی لب هایم
اصلانی می خواند:
"وقتی این شعر رو می خونم، همش تو در برابرمی
می دونم تو هم می دونی که امید آخرمی
وقتی چلچله ها میان از سفرهای دورادور
از تو می پرسم چو هر یک می کنند از بامم عبور
عبور
عبور...."
سیگار لای انگشتانم دود می شود
و هر چند وقت یک بار
خاکسترش را در فنجانم می تکانم
و به یاد می آورم
از لحظه ای به بعد را
بی آنکه در حلقم دودی فرو کرده باشم....
چکیدم
و
تکاندم فقط
با نگاهی خیره

2009-10-07T15:41:00.001+03:30

می آیدها

شب و روزت همه بیدار

که آید شاید،

کور شد دیده بر این

کوره ره شایدها!

شاید-ای دل!-

که مسیحا نفست

آمد رفت!

باختی هستی خود

بر سر می آیدها...

"حسین پناهی"

2009-10-07T15:39:00.001+03:30

همیشه، در اندوه چیزی که گمان می کنم

روزی از دست می رود،

آن قدر آه می کشم،

که بالاخره.........

روزی از دست می رود

و من دیگر آه نمی کشم

2009-10-05T19:56:00.002+03:30

متشکرم

امشب

پاهای جفت شده چسبیده به شکمم را

آن قدر محکم بغل کردم و به خودم فشار دادم

که لذت لمس شونه هاتو

موقع بغل کردنت

زیر صورت افتاده و فراموش شدم

به یاد بیارم

همین طور که آروم آروم لب هام

از شدت خاطره

داشت تبدیل به یک منحنی بی غم می شد

منطقم به یاری حس لامسه ی منحصر به فردم

بهم کمک کردن

که به یادم بیاد:زانوهای سفت من

هیچ شبیه شونه های نرم و مهربون تو نیستن

2009-09-30T18:47:00.003+03:30

همه آدما می خوان

با همه آدمای دیگه بخوابن.

فعلن اونا چن تا خیابون اون ورتر صف وایسادن،

پس من می آم که با تو بخوابم.

مطمئنن جای خالی ما دو تا رو حس نمی کنن.

"ریچارد براتیگان"

2009-09-30T18:37:00.003+03:30

به نظر می رسد

مثل تمام این سالها

بعد از پکی عمیق،

همچون دود سیگار لابه لای انگشتان اندیشناکت

در امتداد خط افق نگاه تو،به دوردست های همیشگی،

بعد از یک عشق بازی بی مجال با ریه هایت،

همچنان، به عادت این لحظه های مکرر،

دل تنگ

در هوا

معلق

رها خواهم شد

و آنقدر در آغوش مادرانه اتم های اکسیژن حل می شوم

تا افق نگاهت،

به اندازه هر پلک بر هم زدنت

مه آلود نشود.....

تو با اشتیاق و آسوده خاطر، مرا دود کن

تندیس تجسمت از دیگری را خوش بیندیش

2009-09-26T18:14:00.005+03:30

نگاه گن

در این سرما

چگونه به گرمای ناچیز چای در فنجانم بسنده می کنم

ته می کشم، قطره قطره

تنها،

تفاله است که بر جا می ماند

چه شبیه سازی نزدیکی است:

روح من،

که نوشیده شد(به دست چندم شخص مفرد؟!!!)

و اکنون

ببین که این جسم چگونه در تقلای باز آمدنش جان می دهد.........

2009-09-26T17:48:00.003+03:30

باز منم

که برای هزارهزارمین بار،

آرزو می کنم

که ای کاش

سبک بال و رها،

با بار سنگین هر چه گذشته است،

چون چتری وارونه به زیر پایم

سقوط را

در انتظار یک هم آغوشی محو با زمین،

با هر چه خاک

جان دهم

ای قطره های شیشه ای باران،

در این پاییز سالخورده پربهانه دل تنگ

2009-09-10T18:27:00.003+04:30

همیشه

وقت رفتن......... می رفت و خیلی چیزها برایم جا می گذاشت

و من حس می کردم

که بار دیگر بی نیاز شده ام

و درست لحظاتی بعد از اولین گامهایش بود

که آرزو می کردم ای کاش راهی که او می رود دایره وار باشد

و من همیشه به همان حاشیه قانع می شدم:

گاهی نوک انگشتانش به صورتم می خود،

گاهی خنکای نسیم موهایش را از نوک سرانگشتانم رد می کرد،

گاهی سنگینی نگاهش را بر روی مژه هایم حس می کردم،

گاهی بوسه ای نا آرام بر لبانم می زد،

گاهی بازوانش، حصاری بر بدن نحیفم می شد،

و گاهی............

از کنار هم رد می شدیم

بی اعتنا،بدون هیچ گلایه ای

و وقتی دوباره که بازمی گشت

تازه می فهمیدم،

تمام وجودم را نیز با خودش برده بود

و من صبورانه و ناشیانه،

بی خبر،به انتظار،لحظه هایم را می پروراندم

برای بازگشت وجودی که تمام من بود و من نیز.......

سرم را پایین می گیرم،

می بینم

من

فقط جای پاهایم را

بر روی حاشیه

محکم تر و عمیق تر کرده ام...............

2009-08-09T19:15:00.000+04:30

دیشب خواب دیدم
امروز صبح نم نم باران بارید
تو با آن بلوز قرمز رنگ، آن همه ریش سیاه،
نشسته بر روی چمن، در خواب من چه می کردی؟
من در آن خانه چوبی،
تند تند لباس هایم را می پوشیدم
موهایم را درست می کردم،
از کجا نگاهت می کردم که تو مرا نمی دیدی
انگار با ذره بین چهره ات را آورده باشم نزدیک صورتم،
و تو بی آنکه بدانی، در دنیای خودت مشغول بودی و حرف می زدی
و من تک تک اجزای صورتت را می شناختم
بالاخره به هر شکلی که بود،تند تند و دستپاچه لباس پوشیدم
خودم را مرتب کردم،
روی چمن نشانه رفتم که به سمتت بدوم و غافلگیرت کنم،
ولی ناگهان مثل یک بچه خوب و پاکیزه،
همانجا در یک و نیم متری ات آرام نشستم،
و فقط شوق نگاهم را به سمتت روانه کرددم
به من خندیدی مهربانانه، با آن چشمان تنگ و مشکی
و مثل آن روزها، شوق مرا با نگاهت به من بازگرداندی،چندین برابر
هنوز صدای باران می آید
و من ناگهان خیس و مرطوب از خاطرات،
بیدار می شوم
با خودم می گویم:این باران عجب غوغا می کند،
و چه زیبا، خلاء بی تجسم خاطرات مرا،
برای لحظاتی چند،
با یک خواب دلنشین و نمناک،
از برق نگاه تو،
لبریز کرد.....

2009-07-21T11:50:00.004+04:30

وقتی که بچه تری
وقتی هنوز گستره افکار و دلخواستنی هایت را آنقدر محدود نکرده اند،
گره کور کلمه ای به نام مشکل راه گلویت را آنچنان نبسته است،
حرف از درد نا امیدی،
بی هدفی،
پوچی....
و هزراران کوفت و زهرمار دیگر می زنی
و بعد در حالیکه زنده ای و هنوز نفس می کشی
و همچنان ناله می کنی و غر می زنی و باز ادامه می دهی
و قتی حقه این گره کور
از خارش تبدیل به زخم شد
طعم گس بی پولی بزرگ و هم سو با رویاهای امروزی ات
بر زبانت نشست
معنی قراردادی بودن دوستی ها و رابطه ها را خوب فهمیدی،
و به مرگ کشاندنت
تا به تب راضی شوی،
آن وقت است که خسته از کار روزانه،
به یک همنشینی ساده و صمیمی با خانواده ات قناعت می کنی
مثل همه موجودات دوپا، نه دور از آنها و نه نزدیک به آنها
آرامش روزمره ات را می چسبی و ته افکار و رویاهایت
چیزی جز داشتن یک خانواده خوب و صمیمی با حداقل انتظارات
و خرید مثلن فلان دوربین پنج دی، با فلان امکانات
و به ترتیب تحقق بخشیدن به مابقی رویاهای
وابسته به پولت نمی شود....
مثل آدم زندگی ات را می کنی!!!

2009-07-18T14:44:00.003+04:30

ته می کشم،
تلنگر تازه ای است
تو می آیی، با نامی جدید، عنوانی جدید،شکل و قواره ای جدیدتر
و غیر عادی
از ته بالا می کشی ام
دستان صداقتت را پس نمی زنم
اما سفت هم نمی گیرم
با هم از ته بالا می آییم
می دانم، به اوج نرسیده و نرسانده
-تا زندگی، تا زندگی، تا طبیعت،
تا از دست رفتن ها، از دست دادن ها-
خاموش، بی صدا، بدون کوچک ترین گلایه
دوباره
ته می کشیم
مردی که ته به ته را، تا ته سر کشیده بود...
"به و-ت رفیق لحظه های صادقانه-بهار آن سال"

2009-07-15T12:45:00.003+04:30

طفلک ساده من،
دیگر حتی رویاهایت را هم از تو می گیرند....
آنقدر آلوده می کنند روحت را
که جسم غوطه ور در شن های کویر تو هم
نمی تواند به آسمان نگاه بیندازد
و یاد لحظه های رنج
گلوگاه نرم آرامشش را
نفشارد.....
(پاورقی:گه بگیرن سیستم اینترنتی این مملکت رو که واسه نوشتن 2خط، باید به اندازه 1کتاب 400صفحه ای وقت بذاری...همگام با تکنولوژی روز دنیا:زارت)

2009-06-21T12:36:00.002+04:30

"به یاد آنانکه خوش باورانه در راه صداقت از یاد رفتند..."

آه، خسته ام از شما

آی آدمهایی که دندانهایتان را از نیش در گوشت تنم فرو برده اید

و با تمام شکل دهانتان به من لبخند می زنید

و انتظار دارید باور کنم

هنوز تن رفاقت،

گرمایش دست را می سوزاند

در حالیکه چنگالهای تیز و حریصتان

تنم را می شکافد و خون در رگان جاری ام فواره می زند

بر تمام پوستم

و من تکه تکه می شوم و با التماس نگاهتان می کنم

تا ته چشمانتان را می کاوم،

و هنوز هم شک دارم که صداقت رفیق سرد دیروز بود

کودک درون ها بی نشان مرد و

جایش دندان تیز حرص،کینه ای هزار ساله از دل تاریخ

آرام آرام جوانه زد

و من هنوز هم شک دارم

نه به تو

که صد چندان به خودم

در حالیکه تکه تکه می شوم

پر

و از چلاندن تمام هیکل آغشته به دردم

قطره اشکی بی صدا می چکد پایین

که آن هم در دل خاک محو می شود

بی آنکه تن کسی را به لرزه درآورد....

وهمه هنوز خوب حرف می زنند

و درپشت کلمات قشنگ و ماندنی

جانت را،

به لبت می آورند

2009-06-03T12:16:00.002+04:30

چقدر امشب

خواهش نفس هاي من و

گرمي دستان تو

به هم محتاجند.....

..........................................................

آهاي تشنه چقدر ابر دلم داره بهونت

داره عشق مي چيكه از نفس خيسم رو گونت..............

2009-05-10T14:49:00.002+04:30

ها مي كنم نفس هايم را در هواي سرد و منجمد اتاق

گرمايي آشنا نصيبم نمي شود

بن بستي هم نيست كه قانعم كند

تا خيال خود را به انتظار بازدمي صميمي خوش دارم

فقط ها مي كنم،

تا شيشه پنجره نرمي سرانگشتانم را ،

در اولين روزهاي تجربه نوشتن

به يادم بياورد.......

باران آن سوتر غوغا مي كند

و من به دور از انديشه درگير شدن با مفهوم كلمات

تازه ياد گرفته ام بنويسم:

" آن مرد در باران آمد"

................................................................

از خودم مي پرسم:

آيا آن مرد تنها بود؟!!!

2009-05-02T11:43:00.003+04:30

سرم را گذاشتم روی سینه ات،

هر چه بیشتر گوش می دادم، کمتر می شنیدم....

آه! ای غریزه گمشده

به من بازگرد

نمی خواهم از تجربه هایم وام بگیرم،

آگاهانه در هر لحظه.

ای غریزه گمشده،

پر عطش و بی تجربه

به من بازگرد و

رهایم کن.....

2008-12-23T20:16:00.000+03:30

هیچ چیز اشتباه نیست

احتمال می دهم

من

اشتباهی شده باشم

2008-12-18T22:12:00.003+03:30

in roozha sare har masaleye koochiki zood az kooreh dar miram
kasi be room nemiyareh
ba shenidane har taraneyi zood ashkam dar miyad
bas ke bi janbeh shodam
bas ke bi janbeh shodaaaaaaaaaaam
va hamash be zaboonam miyad:
"Asman lahzeyi to bengar chehreye arghavaniyam
ba ghame eshghe oo khazan shod no bahare javaniyam"
ba'desh delam nemikhad ba hichki harf bezanam....
va be in fekr mikonam:
(dar halike geryam migireh)
in doost dashtan akharesh khafam mikoneh
ba'd in kalame posht bandesh zood be zehnam miyad:
-GORIZ NAPAZIR-
engar be tanam dookhteh bashanesh....

2008-12-14T17:56:00.001+03:30

"az to che penhoon khabe to ro didam
az tarse bidari ba geryeh khandidam"

2008-10-28T17:49:00.003+03:30

نه

تو نیستی،

تو،خیلی وقت است که رفته ای

همان بار اول که دلم برایت بی اندازه وصف ناشدنی تنگ شد،

بارآخری بود که دیدمت

اما باور نکردم

سخت بود،لگد بر روی کودکی هایم بگذارم و به خودم بقبولانم،

که این دلتنگی تکرار نشدنی است

و با خودم کنار بیایم که تو در حال رفتنی

و سرانگشتانم چه بخواهد و چه نخواهد،

تا ابد در امتداد رفتن تو،در امتداد گامهایت،

همچنان کشیده خواهد ماند

سخت بود برایم،

و حالا چه سخت،چه شیرین،چه تلخ،چه واقعی،

چه دور از ذهن،

می چشم ،مجبورم بچشم،طعم تلخ رفتن تو را با تمام وجود

چیزی که ماند:یک صدا

چیزی که از تو ماند:یک جسم خسته، در اوج نامهربانی،

چیزی که از تو ماند،گم شد لابه لای اوراق کهنه که بوی نا می دهند،

و اشک هایم را تا مرز پلک چشمانم می کشانند،اما بیرون نمی جهند

تا یادم بماند:

آن مهربان دیگر رفت......

تا صیغه سوم شخص رفت و رفت و رفت را،

بارها،هر لحظه،هر روز،در ذهنم تکرار کنم،بدون امید به هیچ بازگشتی....

تو رفته بودی،تو مدتهاست که رفته بودی،دور از ذهن و باور من،

و حالا چه تلخ،چه شیرین،چه واقعی،

باید تو را خودم نامهربانانه،از دلم بیرون کنم

تا مهربانی هایت در یادم بماند،

تنها ،

همچون،یک خاطره

خاطره ای محو،

همان قدر دور و لمس نشدنی،

قبل از همه زندگی هایم

2008-10-25T18:14:00.002+03:30

حسرت،

حسرت های ما هم از نوع دیگر است

حسرت لحظه های ناب دل تنگ شدن و از ته دل گریستن

و درد دوری را تاب نیاوردن

حسرت در دست گرفتن سر انگشتانی که گرم و آتشین در هوا،

در انتظار هم آغوشی معلق مانده اند

حسرت به یاد آوردن ایام،شراره های داغ هم لحظه شدن

حسرت روزهایی که در حسرت یک رویا به سر نمی بردی،

و حقیقت آن قدرها هم تلخ نبود

و از گذر ثانیه ها هیچ گاه،به فکر هم خطور نمی کرد که لحظه ای،

به احساساتمان شک کنیم

حسرت من از هم لحظه شدن هایی که یک لحظه،بی لحظه نبودند

درپیچ و تاب ثانیه ها بزرگ شدیم،

و اینک یاد گرفتیم،هه...،فردایی هم هست

آنچنان سخت،بزرگ،رعد آسا و ویران کننده،

زمزمه های در گوشی،پچ پچ های در محدوده قانون ،

تا با تمام بودنمان در حصار تنهایی،

در سیل پچ پچ ها،

فراموش نکنیم، خودمان نباشیم

یک تفکر کاملن قانونی، برای زندگی در محدوده ای که اسمش را "اجتماع"نام نهادیم

تا نبازیم،

چه چیز را؟

خودمان،

یا زندگی را؟

2008-10-15T19:20:00.002+03:30

روی آخرین پله نشسته ای و درحال بستن بند کتانی ات

با آن کاپشن قدیمی یقه قرمز پر خاطره

لباس خانه به تن دارم،راحت و آرام

موهایم بر روی پیشانی ام ولو گشته

همچون بچه گی هایم ،با لبخندی بر روی لبانم

صورتم را می شویم،به سمتت می آیم

در حالیکه بند کفشت را می بندی خیره نگاهم می کنی

با لبخندی آنچنان عمیق و آشنا...آشنا...آشنا..........

و من نیز

ناگهان حس می کنم،حس می کنی،باید همدیگر را سخت در آغوش بگیریم

بعد از گذر مدتها فاصله

و طعم آشنایی را دوباره با تمام دل و جانمان بچشیم

یاد آور شویم،آنچنان عمیق و دوستانه

یک گام به سمت تو برمی دارم،

تو نیز،به من

لحظه تنگ هم آغوشی نزدیک است

با تمام شتاب و اشتیاقم،آهسته گام بر می دارم به سمتت، تا یادم باشد:

یکی من،یکی تو...

می لرزم،می رقصم،پر از ذوق،اشک،خنده،رها،در بلندی،ارتفاع،اوج و حتی ...

همه و همه و همه،با هم و درهم در من...

به سمتت می..آ..ی...

آلارم موبایلم___

آه لعنتی،لعنتی

من می مانم و دل تنگی بر جای مانده از خیالی عمیق،

بهت زده در تخت خوابم

و به گوشی درون دستم،خیره نگاه می کنم

2008-08-07T13:39:00.002+04:30

دستي مي كشم بر روي گونه هايم

ردي از گذر سالها تجربه،تجربه،تجربه..........

به دنبال معصوميتي مي گردم كه روزي

بر روي گونه هاي تپل و خندانم،

به صد هزار غرور مي ارزيد

كه امروز آن را

اينگونه مي خوانند،

آه،

كجاست آن خنده هاي شيطنت آميز بي دغدغه،

بدون اينكه خريداري برايش نرخي تعيين كند

گونه هاي سرشارم را به من بازگردان

اين همه تجربه فقط خاك خواهند خورد

بگذار از ته دل

ب...خ...ن...د...م

2008-06-18T20:37:00.001+04:30

نه از چیزی راضی نیستم......
هه ، آخه ناراضی ام نیستم
امروزم

2008-05-31T19:05:00.004+04:30

بگذار خوش باشم،با این تصور،

شاید حقیقت

:زندگی جایی برای احساسات ناگفته ما ندارد،

تحمل ودرک و هضم این همه آب جاری،

که رکود را هیچگاه پذیرا نیست،

از تصور خاک زمین به دور است

بگذار دلخوش کنم با این تصور،

که حقیقت ما،

با واقعیت دنیا جور در نمی آید

برای زمینی ماندن،

باید تن به زمینی شدن بدهبم

آسمان،

رویای توست

بگذار رویای تو هم باقی بماند

تا ریشه در زمین داری

2008-05-12T20:20:00.001+04:30

با این همه..................

با من بدی کردی،ولی من

با تو بد نیستم

با این همه،

کاری به جز دوست داشتن تو،

من بلد نیستم...

"مارتیک"

2008-05-12T20:05:00.004+04:30

به گمانم پیر شده ایم

و در این اوج،

ته مانده ای، تولدی نو را،

به التماس،به فراموشی،به سر سپردن به زمان،

تا زندگی هست،

می بلعیم

تا آغاز،

تا دوباره.....

قامت خمیده مان را راست نگه می داریم

تنهایی هایمان را در گوشه ای دنج،

تا شبانه،به انتظار،

گذران روزهای پی در پی،همچنان......به انتظار می نشانیم

قلب های ترک خورده مان را

ظریف و معصومانه

به دور از زندگی

نقابی سخت و سترگ از خنده، می زنیم

و با ذره ای پولادین

در لباس گلادیاتوری آهنین،

زخمی و خسته،نیزه به دست

سوار بر اسب زمان،می تازیم

همچنان که در این لباس آهنین

در نهایت جراحت و افتادگی،_خمیدگی_

راست قامت،

گویی به امتداد می نگریم

آری!سوار بر اسبی پیشتاز و رمنده.....

2008-02-21T18:00:00.003+03:30

آری،به گمانم تن می دهیم به یک زندگی کاملا ایرانی

کلیشه ای

تا حساب عالم به هم نریزد

وآرامش کاذب گول زنک ما از دست نرود

فقط به این دلیل که بزرگ می شویم

دغدغه ها زیاد می شوند

و تو دیگر وقت و حوصله ای برای اینکه به خودت بفهمانی،

حقیقت این است یا آن،نداری

و اینکه سعی بر این داشته باشی که شک ها را برطرف کنی

چون وقت اندک است،

و دغدغه ها زیاد

به ناچار دست به برنامه ریزی می زنی،برنامه ای منظم:

خوردن یک استکان چای قند پهلو،یا قهوه ای بدون شکر،راس ساعت3،

شام به همراه همسری مهربان،رفتن به پیاده روی،بروز احساسات،بوسه ای حساب شده،هم خوابی.........

گور پدر هیجان وجود نداشته،فرقی نمی کند،

این است علت و معلول جهان،مثل یک معامله پایاپای...

به امتداد می نگرم،به اینکه شاید جمع احمق ها روز به روز بزرگ تر می شود،

ومن هم به ناچار،برای فرار از تنهایی،هه،تنهاییییی!!!ناخوداگاه و خودآگاه،به حجیم تر شدنش کمک می کنم،

تا عضوی پذیرفتنی باشم

چون زندگی خرج دارد،دغدغه دارد،ما بزرگ شده ایم

و به این فکر می کنم:تنها گناهم ،نرقصاندنت بود

من رقصاندن بلد نیستم

فقط به این دلیل که تو از جمع احمق ها فرسنگ ها فرسنگ برایم فاصله داشتی

به این دلیل که دوست داشتن تو را دوست داشتم،می پرسدیدم

و به این گمان که

تو

تنها

می فهمی،

نوشتم ،فقط

صادقانه نوشتم

صادقانه، نرقصاندمت

غافل از اینکه،این ها دست نوشته ای بیش نیستند

کلماتی که فقط معصومانه،سطح سفید ورقهای کاغذ را سفید می کنند

و آرام و منزوی به گوشه دنجشان پناه می برند،چون با واقعیت عالم جور در نمی آیند

به ناچار،محکوم به صداقت،با تمام بی ریایی،فراموش می شوند

چون تو می خواستی،رقصنده زیبای لحظه های من باشی

با هر نت،آرام آرام،به شکوه ماده جان ببخشی

حال آنکه من،با تو در قلبم می رقصم،

بدون اینکه هیچ یک از ما دو تن،وسوسه تحرک را

با اندک کلامی موزون،در دیگری برانگیزاند

وآزادانه،رها از هر قید و بندی،

عاشقانه می رقصیدیم

و تو هیچگاه،

هیچگاه

ندیدی

حس نکردی

به فراموشی سپردی در لابه لای رقصندگانی قهار

همرا با تمام دست نوشته هایم

چون

زندگی خرج دارد

ما بزرگ می شویم....

به ناچار فراموش تر می شویم

2008-02-08T19:05:00.000+03:30

از فشار مچاله می شوم

به خودم می پیچم،از درون سخت و تابیده به هم

بزرگوارانه سر بلند می کنم

تا به خودم بقبولانم

زنده ام

و ندیدنت را تاب آورده ام

...و ناغافل،هنگام بازگشت به خانه،

در ماشین

در امتداد تمام جاده های تاریک،

عطر حضور تو را

ولگرد و پریشان فکر

بو می کشم

و در این میانه،چشم هایم نیز خوب مرا یاری می کنند

گونه هایم تن به خیسی نمی دهند،نمی چکم

بعد....مثل بازیگری قهار،با لبخندی زورکی در کنج لبانم،

حاکی از این که زندگی همچناااااااااااااااان در جریان است،

می روم کتاب مکالمه زبان را باز می کنم(تا ادامه دادن):

question:Have you got any freinds in another city?

answer:....Heeem...I have got a freind in this city...but..he is... invisible....

آری ندیدنت را با چنگ و دندان،

تاب آورده ام

Oh...you can....if you want.

Ok...excuse me I am auccessful woman becuse I can... forget ...ea..si..lly...

اوه،نه،من فراموش می شوم،

فراموش شده ام،

تو

تو،لای کتاب زبان دیگر چه می کنی؟

2008-02-02T18:57:00.000+03:30

دغدغه ها تمامی ندارند:

دغدغه های شکیل

دغدغه های زیبا،دغدغه های تپل

دغدغه های خسته،دغدغه های مردنی

دغدغه های مامانی زاویه دار

دغدغه های خوشبخت

دغدغه های به گا رفته از تکرار

دغدغه های قبل از رسیدن،بعد از رسیدن

دغدغه های نیامدنت،دغدغه های آمدنت

دغدغه های رفتنت،دغدغه های ماندنت

دغدغه های قبل از آغاز

دغدغه های....حتی بعد از اینکه تمام می شوی...

دغدغه ها تمامی ندارند

و تو،زنده،شکل معصوم تصوراتت را،

بی کرانه افکار دست نیافتنی ات را،

در قالب انسان،انسانی دیگر

در این ماده آباد تصور می کنی

و دغدغه ها،

تمامی ندارند....

تا بگذراند "این دشنام پست آفرینش"

لحظه هایی

بی دغدغه را!!!

2008-01-27T21:15:00.000+03:30

"فصل مشترک من و تو،تنهایی است"

-بامداد ساعت6:40دقیقه،پشت یک دستگاه بی سیم و کامپیوتر

"خداحافظ گری کوپر"

همه اش همین بود،بدون کلامی که اضافی باشد،فقط از درک آن غافل...

کاش فهمیده شده باشم

بدون اینکه بگویم،تنها نوشتن برایم باقی مانده

آری ،عاقبت بین حس مادرانه و عاشقانه،می مانی

اصلا،واژه،انتخاب،نامش چیست؟

نمی دانم

مهم نیست،مهم حس است

بی نام،بدون تعلق به هیچ واژه ای....

هه"آزادی از قید تعلق"

عاقبت خداحافظ

به دست زمان می سپارم،فردا از آن تو

دیروزها،برای حال من کفایت می کند

2008-01-26T16:37:00.000+03:30

"از سفر برگشتم،
سوغاتی هیچی نتونستم برات بگیرما،...حتی برای خودم هم...خیلی گرون بود"
و من ناگهان پکر می شوم،به عبارتی هنگ می کنم...
سوغاتی
سوغاتی
نمی دانم پکر دستان خالی از سوغاتی ام
یا،آه کلمه،کلمه،کلمه....
یا درگیر کلماتی که خشن و ناگهانی چهره ظریف هرچه زیبایی اندکی نیازمند فقط به تمرکز را،
به گه می کشند(به قول آن زنده به یادش:وکلمه نیاز بود...)
انتظار سفر ،در حجم سوغاتی دستان تو خلاصه می شود
و من می مانم
در میان آدمها،
در میان گاوها،
و تکنولوزژی
و هرچه مادیات است حالم را بهم می زند
چهره به انزوا نشسته اسکناسهای سبز،که سرگشته از پی مقصود،به کجا می روند؟!!!
"آنقدرها هم بد نیستیم،چهره سبزمان را خیلی مدت است در پس نیاز،
ماده،یک دل سیر آب تنی در استخر ساعتی1500تومان،یک دل سیر رفتن به کلاس یوگا،یک دل سیرقلم و جوهر،یک دل سیر کوله کوهنوردی باحال برای سقوط از ارتفاع،یک دل سیر نیاز....نیاز...نیازقرمزرنگ،گل بهی رنگ،خاکستری رنگ و سبز رنگ،پوشانیده اند"
آره دلم یک لوله کشی دلستر انار می خواد....بدون چرخش کاغذهای سبز
می بینی چگونه برای فرار از تو،
پناه می برم به جایی که خوب می دانم موقتی است و متعلق به من نیست
که یادم برود...قرارمان چیز دیگری بود
عزیزمن خیلی مدت است،چشم ما درگیر چمدان های خسته بازگشته از سفر نمی شود..."
قرارمان،چیز دیگری بود...
مرا در این همهمه پرتاب کرده ای،تا در پیچ و خم شهوتی باردار،
چهره معصوم سرشار از صداقتت یادم برود،
یادم ببری،پنهان در زیر دسته مویی رنگ شده و رژلبی خوشرنگ و دلبرانه،
یا من اینچنین سرسپرده و بی تاب هجوم بردم به این همه دغدغه،
تا از یاد ببرم کسی هست که حجم تنهایی اش به اندازه حجم تنهایی من تنهاست...
قرارمان چیز دیگری بود،
که هیچگاه نگفتیم،...
بی صدا و بی همهمه
فارغ از کلمه
رها از گفتگو
تا نوشتن
تنها،نوشتن

2008-01-09T14:08:00.000+03:30

بگذار کابوس برف،زمستان تمام شود

برف بازی هم می کنیم

خانه های برفی می سازیم،ماشین برفی،

گلوله برفی،ستاره برفی،

آدم برفی

من و نرگس ورضاو سجادو....

من و مریم و رضاو شیرین و شیواو.....

من و تو.....

فارغ از همه چیز،غرق در برف و سپیدی

"از من نخواه که بیام توبرف

چون با برف نیستم،خاطره ها عذابم می ده

برف بازی بلد نیستم،یادم رفته

سیاه سیاهم

از من نخواه از بارش برف لذت ببرم

که هنوز خودم غرق تگرگم

رگبارهای بیرون نریخته،سیاه سیاهم

جای پاهام سپیدی برف رو با سیاهی خاطره هام عذاب می ده

آره زمستون امسال،خونه نشین می شیم،تو برفاش

اگر اجازه داشته باشم،لذتی بده

هز از گاهی از پنجره نیم نگاهی بهش می اندازم

دیگه این قدر پیر شدم

برف زودتر از زمستون به پیشوازم می یاد

روسیاهم کردی برف،با ناخونده مهمان نوازی ات

تا زمستان بعدها.........

بگذار کابوس برف ،زمستان تمام شود

برف بازی هم می کنیم

بگذار،آنقدر پیر شوم

که ردی از رفتنم بر جا نماند

هیچ سیاهی،سپیدی را عذا ب ندهد

سپید باش و خالص،مال خودت

آدم برفی می شوم

باور کن

دیگر از گذشتن زمان

و تولد خاطره ای تازه

می ترسم ،کاش حجم خاطره هایم،با انبوه برفهای سپید آب شود

تا زمستانی دیگر،اگر نفسی باقی ماند

آدم برفی تازه ای بسازیم

با دست های سپید من و تو

و آرام آرام آب شدنش را به تماشا بنشینیم

2007-12-27T19:34:00.001+03:30

صحنه زیباست

وقتی می خندی،

با آن عینک آفتابی

از ته دل،

برای لحظه ای.....

زیباتر می شوی

با پس زمینه ای سپید

پوشیده از برف

هرچه غم دارم،از یاد می برم

برای لحظه ای

2007-12-22T20:25:00.000+03:30

چه خوب است ،وقتي كسي نيست،فضا از من پر شد،بدون تو

در اوج خواستن ها،دربي نيازي غرق شدن

مي خواستم ،اما نبود

مي خواهم،ديگر نيست

و حال چه باشد،چه نباشد

فرقي نمي كند

آري روابط جاري در جهان اين گونه اند:

ماده-پاد ماده

علت-معلول

هستي -نيستي

عشق-نفرت

و شايد

بدون تو سر مي كنيم

عزيزكم،دنيا به اندازه مشت بسته توست

از ابتدا وسعتي اعجاز آميز به آن بخشيديم

و دست نيافتني ها را آنقدر در دوردست ها قرار داديم،

تا هر قدم كه بر مي داري ،تلالويي از اميد را منعكس كند

در آينه رويايي ذهنت

و تو به اميد چنگ زدن به دست نيافتني هاي،هيچگاه دست يافتني

در اوج شادماني هاي گذران و رمنده،دلتنگ،

با اندك رمقي باقي مانده،گام بر مي داري

ها.....تو راست مي گفتي:

"همه چيز در دنس كوهن خلاصه مي شود"

بيا دستم را بگير

و با من آنقدر برقص،

كه حتي نباشي،گمان كنم با مني

و رها، به رقصيدن بي تو،

آنچنان با تو،

ادامه دهم،

كه نيستي ات هم،رنگ هستي بگيرد

مرا به رقص آر...

مرا ظريف و كودكانه به رقص آر

2007-12-12T19:02:00.000+03:30

باد همچنان مي وزد،زوزه گرگ گرسنه زمستان زمين را تكان مي دهد

در كنار درختي كوچك و خشك،از ترس راه افتادن و يخ زدن در سرما و ماندن و گير افتادن

ميان گرگ هاي گرسنه در فكر فرو رفته ،غرق مي شوم

ادامه راه را مي نگرم،كه كم كم در بين توده پنجه هاي گلوله شده،گم مي شوم

ناگهان سكوتي دشت را فرا مي گيرد

مرگبار و وحشت انگيز

انگار انتهاي دنياي من؛همين جاست

نفسم به سختي و چشم هايم كم سو و تار شده است

انگار خواب مي ديدم،اما نه بيدار بيدارم

چقدر از راه مانده؟؟؟

آهسته و با ترديداولين قدم را به طرف جاده برداشتم

صداي قلبم را از پشت پيچ جاده مي شنيدم.....

نويسنده:رضا

2007-12-12T18:31:00.000+03:30

وقتي هيچ چيز همكاري نمي كند:

-تو نمي آيي

-مي روم كافي نت ،به سرم ميزند در اين حال و هوا ،آن لاين وب لاگ به روز كنم

يادم مي آيد دفترم همراهم نيست،رمز عبور در آن است

در اينترنت چرخي مي زنم و

به راه مي افتم تا خانه.....در پياده رو:هيكل تو....نيش خند مي زنم

هه...نه؛ بدم نيامد

-دكمه كتم مي افتد ،تا لب جوب مي رود كه از دست بدهم...ناگهان مي ماند

خم مي شوم و برش مي دارم

-سوپرماركت اول... : سيگار داريد؟ نه

-دوم.....داريد؟ (سيگار) نه

-سومي و آخري ،با نا اميدي:سيگار داريد؟

آره......سبك؟

ها.....از ذوق رسيدن به آرزويي اين چنين كوچك

دلم مي خواهد...

در خانه سيگاري آتش مي زنم و ترانه هاي عاشقانه گوش مي دهم:

"منم وحسرت با تو وا شدن، تويي و بدون من رها شدن

آخر غربت دنياست مگه نه، اول دو راهي آشنا شدن

مي تونستم با تو باشم،مثل سايه،مثل رويا

اما بيدارم و بي تو، مثل تو تنهاي تنها

هرچي آرزوي خوب مال تو، هر چي كه خاطره داري مال من

اون روزاي عاشقونه مال تو، اين شباي بي قراري مال من_____

2007-12-05T19:59:00.001+03:30

مرا به حال خودم بگذار،
هر وقت دلم خواست ، دلتنگ می شوم
دوست می دارم
دوست می دارم
وسوسه ی دوست داشتن ، انگیزه ی تحریک من،
برای چه ؟
از ازل همین بوده ؛
عاشق می شوی ،
دلتنگ می شوی
بی قرار
در حسرت لحظه ای آرامش
و جستجو می کنی اش در آغوش امن یار
عقده ها، نداشته ها، نرسیدن ها، ناکامی های زودرس، خام و نرسیده
هنوز بر گلوگاهت فریاد می کشند و ترس از تکرار
و فریفته شدن
بازهم فریفته حقه های زیرکانه و شیرین زندگی شدن
در اوج آگاهی
مردم گریز می شوی، تنها می شوی، در سایه فرو می روی
گرمی آفتاب را پس زدن
از همان ابتدا، تا به گرمی هنوز عادت نکرده
بستر سایه اش را برایت نگسترد
اینک ، منم
خسته از راهی دراز ، که هموارش کردم تا در پس نیازها ی سرکوب شده
از پس تمام عقده ها ، نداشته ها و سیراب نشدن ها،
به تنهایی پناه ببرم
صدای آدمیزاد گوشم را نیازارد
درگیر اسامی و رده بندی ها نشوم
اینک منم ، با خودم تنها، خودخواه و بی نیاز، تا دیگربار آشوبی برپا نشود
تا حقه های شیرین زندگی، مرا تا کام مرگ که هیچ بار تجربه اش نکرده ام، نکشانند
و بین زمین و آسمان، بین زندگی، بین زندگی، در حالت تعلیق رها نکنند و
من هر بار بلند می شوم
خسته تر، با کوله باری از تجربه
ساده تر، آرام تر
و نیازهایم را ارضا نشده ، فروکششان می کنم
تا بگویم دوستت می دارم
اما نیازی به عشق نیست
دست نیافتنی من‌،‌ عمری است که دورسر می گردانی ما را و باز هم
در خلاء ، به روی ما می خندی و نیستی
هیچوقت هم نبودی
تو را ساختیم
و آنچنان ظریفانه و نرم نرمک، نازت را کشیدیم و تمام زیبایی های دست نیافتنی را
بر وجودت حک کردیم، که از یاد بردیم
که هستیم
و وجود تو روز به روز پررنگ تر شد،
ناخودآگاه
نازنین من، تو را آلوده به تصورات بکر خود کردیم و زاده شدی،
هر روز هم پروارتر
غافل از اینکه،
ققنوس ، هم پرنده ای افسانه ای است
که دست ما، به هرچه می رسد،
به گردی آغشته می شود
خاکستری رنگ

2007-12-05T13:07:00.000+03:30

شکلی از زندگی ام

با بودنم کنار آمده ام،گودی که توسط جسمم در زمان ایجاد می شود

این را می دانم

و برعکس،با گذشت رمان،پهنه تصوراتم روز به روز خودمانی تر و کوچک تر شده

اگر بشود نامی از آرزو برد،بسیار نادرند،شاید هم

شکلی از:آ-ر-ز-و که معنای حقیقی ندارد

در حال،چشم به راه آینده نیستم

مدت طولانی است که این طور است

با مرور گذشته ها،آینده ام از راه میرسد(وشاید خیال پردازی های که گمان می کنم در گذشته اتفاق افتاده اند

از راه می رسد و گذشته جدیدی از خود به جانمی گذارد...

و من انگار تا21الی23سالگی بیشتر زندگی نکرده ام

چشمانم گودتر شده است،اما هنوز21ساله ام

لاغرتز شده ام،هنور23ساله ام

تکنولوژی داریم،چیزای قشنگ قشنگ

و من هنوز به یاد آن ام-پی-تری پلی یر 256 مگابایت خاطره انگیز

نجوم در حال پیشرفت است

و من شب ها به شوق دیدن جبار-فقط-نیم نگاهی به آسمان می اندازم

پدرم مو هایش خاکستری متمایل به سفید گشته

و من آخرین بار او را در بارانی قهوه ای رنگی در آستانه دراتاق-خشمگین خوب به یاد دارم

:که چرا؟فقط به من بگو چرا با این پسره دوست شدی؟

یادم می آید جوابی نداده بودم_____خودم را سفت داخل ملحفه ای سفید پیچیده بودم

پول گم کرده ام

ولی انگار حجمی از اسکناس،کاغذ بودکه مال من نبودند،برگشتند سر جای خودشان

مادرم

نه هنوز می بینمش و غصه پیری اش را می خورم

خودم

هنوز 21 سالگی ام،آرزوهایم،نه تنها تغیری نکرده اند،تحلیل هم رفته اند

کوچولوی کوچولووووووو در امتداد روز مره گی

چیزهایی نظیر:الان حسش که سیگار بکشم

پفک حلقه ای چی توزمی خوام

فردا کنار موج شکن قرار بذاریم

تو برو،رفتی......من نیومدم که

حسش نبود

لا به لای زمان،کارهای روز مره،محو شد

و حقیقت آینه ،تکرار تصویر مدام من است

خیلی مدت است

پرتره ای لمیده بر دیوار شده

همچون لبخند ژکوند

خنده را از اعماقش می دزدم

گریه را تمنا دارم